من صبورم اما...

به خدا دست خودم نیست اگر می رنجم

یا اگر شادی زیبای تو را به غم غربت چشمان خودم می بندم.

من صبورم اما ...

چقدر با همه ی عاشقیم محزونم

و به یاد همه ی خاطره های گل سرخ مثل یک شبنم افتاده زغم مغمومم.

من صبورم اما ...

بی دلیل از قفس کهنه ی شب می ترسم

بی دلیل از همه ی تیرگی تلخ غروب و چراغی که تو را از شب متروک دلم دور میکند می ترسم.

من صبورم اما ...

همیشه رفتن بهترین نیست

گاهی ماندن آن حضور ناب نیست

گاهی میان ماندن و رفتن هیچ فرقی نیست

دلتنگم ؟.... باشد ... او را نمی بینم ؟... باشد

اصل درست در زندگی این است که عزیزان ما در خانه ی دل ما جای دارند.